บ้านข้าอยู่บนดอย เมฆหมอกลอยเต๋มฟ้า

อยู่กลางพงพนา อยู่ตามประสาคนดอย

ข้าบ่รวย บ่จน บ่เป็นคนสำออย

เกิดเป็นคนบนดอย บ่ต้องคอยง้อใคร

บ้านสูอยู่ในเมือง มุงกระเบื้องสีใส

บ้านข้าอยู่กลางไพร มุงด้วยใบตองตึง

สูซอบเพลงฝรั่ง ข้าซอบฟังเสียงซึง

เอ๊า...ตึง ตึง ต๊ะ ติด ตึง ข้าดีดซึงก้องป่า

บ้านบนดอยบ่มีแสงสี บ่มีทีวี บ่มีน้ำประปา

บ่มีโฮงหนัง โฮงนวด คลับบาร์ บ่มีโคลา แฟนต้า เป๊ปซี

บ่มีเนื้อสันผัดน้ำมันหอย คนบนดอยซอบกิ๋นข้าวจี่

บ่มีน้ำหอม น้ำปรุงอย่างดี แต่หมู่เฮามี.......ฮึม.......มีน้ำใจ๋

ถ้าสูอยากกิ๋นข้าว สูต้องไปไถนา

ถ้าสูอยากกิ๋นปลา ก่ต้องไปหาในห้วย

ถ้าสูปลูกดอกฝ้าย สูได้ใส่เสื้อสวย

แต่ถ้าสูอยากถูกหวย ก่เสียใจด้วยคน